Na skraju wsi położony jest cmentarz grzebalny, powstały w połowie XIX wieku. Pierwszy cmentarz znajdował się w sąsiedztwie kościoła w miejscu obecnej, murowanej świątyni (na mocy zarządzenia austriackich władz zaborczych cmentarze były przenoszone na krańce wsi). Przy drewnianym kościele stoi murowana dzwonnica z 1893, niedaleko cmentarza jest kapliczka św. Jana Nepomucena.
Księgi parafialne są dobrze zachowane (brakuje pojedynczych egzemplarzy), pierwsze wzmianki dotyczące rodzin szlacheckich (Dmowskich, Kosieradzkich, Księżopolskich, Rozbickich) są od 1600, rodzin chłopskich – sto lat później. Stanowi to unikat regionalny – są to jedne z najstarszych ksiąg parafialnych na terenie Podlasia Zachodniego.
W latach 1954–1972 wieś była siedzibą władz gromady Rozbity Kamień. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego.