Rgielsko było prawdopodobnie przez wieki swoistym sanktuarium tego boga, tak jak Arkona na Rugii – miejscem kultu boga Świętowita.Aleksander Gieysztor, Mitologia Słowian, Warszawa 1980
Gramatycznie nazwa składa się z dwóch członów: patronomicznego - Rgiel oraz bezosobowej końcówki sko wywodzącej się od przyrostkowego formantu przymiotnikowego -sk określającego przynależność do czegoś lub kogoś, która jest charakterystyczna dla bardzo dawnych nazw miejscowych nadawanych miejscowościom na terenie średniowiecznej Polski.
Położenie i historia thumb|Dokument z 1154 Zbiluta (z rodu Pałuków) obywatela polskiego (“Poloniae civis”) notujący Rielsko jako Erglzko. Wieś leży nad jeziorem Rgielskim i przecina ją rzeczka Nielba, wypływająca z tego akwenu. Nazwa jej pojawia się w piśmiennictwie już w Średniowieczu w dokumencie fundacyjnym dla cystersów łekneńskich, datowanym na 24 marca 1153 r. Zagospodarowane ziemie: Rgielsko z jeziorem, Straszewo i Panigródz oraz dochody z rynku i karczmy (forum cum taberna) w Łeknie, przekazał w tym roku zakonowi cystersów przybyłych z Altenbergu pod Kolonią komes Zbylut z rodu PałukówAndrzej Marek Wyrwa, Klasztor cysterski w Łeknie, Łekno-Poznań 2003). Była to tzw. święta wymiana: w zamian otrzymał dobra niebiańskie. Rgielsko z jeziorem wchodziło w skład jego ojcowizny.