Halerz (niem. Haller lub Heller, czes. haléř, dawniej halíř, słow. halier; od łacińskiego denarius hallensis – dosłownie: denar hallski, lm denarii hallenses) – pierwotnie nazwa srebrnego denara, bitego od końca XII wieku w niemieckim Hall am Kocher, w następnym stuleciu rozpowszechnionego w południowych Niemczech, a następnie licznie naśladowanego w krajach środkowej EuropyMarian Kowalski: Vademecum kolekcjonera monet i banknotów. Wrocław: Ossolineum, 1988, s. 97-98..
Będąc równowartością niemieckiego pół feniga, zanikł w XIX w. (emitowany w południowych Niemczech do 1866 r.). Na Śląsku halerz pojawił się w latach 40. XIV wieku jako równowartość 1/6 kwartnika albo 1/12 grosza, jak również w krajach habsburskich, w których w XVI w. zamienił się w monetę zdawkową. Wprowadzony jednak w systemie decymalnym ponownie w 1892 r.