Henoteizm (z gr. heis, dopełniacz henos – „jeden”, theos – „bóg”) – uznawanie istnienia wielu bóstw przy jednoczesnym wywyższeniu jednego z nich.
Historia pojęcia Henoteizm jest jednym z pojęć, za pomocą których próbowano opisać formy religijności nie będące ani monoteizmem, ani politeizmem. Zgodnie z dominującym w połowie XIX w. ewolucjonistycznym podejściem do religii uznawano, że religie rozwijają się od wielobóstwa do monoteizmu. Pomiędzy tymi stadiami miały występować etapy pośrednie. Takim stadium miał być henoteizm.
Termin henoteizm został wprowadzony w 1842 roku przez F.W.J. von Schellinga w pracy Philosophie der Mythologie und der Offenbarung, na oznaczenie pierwotnej formy monoteizmu (nazywanego przezeń "relatywnym monoteizmem"), poprzedzającego w rozwoju dziejowym politeizm i (w dalszej kolejności) monoteizm absolutny.
W odmiennym znaczeniu termin spopularyzowany został dzięki F.M. Müllerowi w 1860 roku. Müller krytykował koncepcję genezy religii zaprezentowaną przez Ernesta Renana, zgodnie z którą monoteizm był charakterystyczną dla judaizmu tendencją widoczną już w pierwotnych formach religii żydowskiej (także religii starosemickiej).