Nowy dwór został zbudowany przez Łuniewskich. Był to drewniany budynek postawiony na podmurówce wykonanej z polnych kamieni, konstrukcji sumikowo-łątkowej, otynkowany. Dom nakryty był dachem dwuspadowym z naczółkami, pokryty gontem.
Za czasów Władysława Bzury została znacznie powiększona liczba budynków dworskich i na początku XIX wieku było ich 30, w tym połowę stanowiły budynki murowane.
Rozbudowano również sam dwór. Gontowy dach zastąpiono czerwoną dachówką. Nad głównym wejściem pojawił się murowany portyk kolumnowy, zwieńczony trójkątnym przyczółkiem o falistych konturach. Po stronie przeciwnej portyku pojawił się taras. Do szczytu północno-zachodniego dobudowano przybudówkę zawierającą kuchnię, śpiżarnię i pomieszczenie dla służby.
Ta forma powiększania budynku nie była zbyt szczęśliwym rozwiązaniem. Popsuła ona bowiem klasyczne proporcje dworu.
Najbardziej efektownym fragmentem dworu był jego portyk wychodzący na dziedziniec z gazonem i podjazdem, otoczony żywopłotem z bzów i dzikiej róży.
Po drugiej stronie dziedzińca znajdowała się parterowa, murowana oficyna a w południowo-zachodnim narożu wzniesiony został z kamienia łupanego na początku drugiej połowy XIX wieku dwukondygnacyjny spichlerz.