Historia W wieku XV i XVI Niedrzwica to dwie wsie Major (Niedrzwica Duża lub Wielka) i Minor (Niedrzwica Mała). Odnotowana w dokumentach w roku 1414 jako Nedrwicza zaś w 1419 Minor Nedzwicza w roku 1445 Nyedrwiczka. W roku 1531 pisana Niedrwicze, wieś, w powiecie lubelskim. Wieś stanowiła własność szlachecką w roku 1414 występuje w działach Wojtek z Mętowa, który synom Jakubowi i Janowi zapisuje połowę wsi Niedrzwica. W roku 1419 w księgach ziemskich lubelskich występuje Grot Grad z Małej Niedrzwicy. W rękach rodu Mętowskich Niedrzwica pozostaje przez większość XV wieku wykonują oni na działach wsi zapisy oprawy posagu i wiana, sukcesji. Z końcem wieku XV to jest około 1485-86 pojawia się Jan Rybczowski z Niedrzwicy. W roku 1497 dziedzicem był Jan Rybczowski zwany Sulica i Jan Sędzic.
Kościół parafialny istnieje tu już w roku 1531. W skład parafii wchodzi wieś Sobieszczany, mająca 30 działów szlacheckich. W samej Niedrzwicy płacił Rybczowski od 4 łanów i Matowski od 2 ½ łan. W roku 1676 Niedrzwica Major Kościelna ma 6 działów. Jeden należy do Jana Rybczewskiego. Płacą pogłówne od 21 poddanych, 85 osób dworskich i 11 osób z rodziny. We wsi Niedrzwica Minor Teodor Suchodolski płaci od 105 poddanych i 6 osób dworskich oraz 2 osób z rodziny.