W XVII wieku w Nagoszewie znajdował się ośrodek działalności bartników. We wsi działał młyn. W 1696 bp Andrzej Chryzostom Załuski, nie mogąc podnieść z upadku wyniszczonej gospodarczo wsi, oddał ją w dzierżawę. W XVIII wieku osada, wyludniona przez zarazy, została zasiedlona przez osadników z Puszczy Zielonej (Kurpiów). Biskup płocki Andrzej Chryzostom Załuski 4 lutego 1730 nadał przywilej Janowi, Wojciechowi i Mateuszowi Deptułom, Pawłowi Żegocie, Szymonowi Kulasikowi i Józefowi Borkowskiemu na osadnictwo w Nagoszewie i Grabownicy. Pozwolił wybierać spośród siebie wójta, dziać barcie w puszczy. Bartnicy mieli podlegać staroście bartnemu w Brańszczyku. Zwolnił osadników z pańszczyzny, podatków i dziesięcin. Osadnicy mogli sprzedać grunta i wyprowadzić się z dóbr biskupich. Czynsz kapitule płockiej mieli zacząć płacić 11 listopada 1734, początkowo po 30 złp każdy, a od 1736 po 60 złp rocznie z włóki chełmińskiej. Dodatkowo mieli obowiązek oddawać rączkę miodu z boru, płacić 1 złp kunowego oraz po 3 jarząbki od strzelby za prawo polowania (ale nie na dzikiego zwierza). Przywilej potwierdzili biskupi płoccy: Antoni Sebastian Dembowski 15 lipca 1738 i Krzysztof Hilary Szembek 25 maja 1791.