W okresie międzywojennym Nieporęt z trudem podnosił się z ciężkich warunków czasu zaborów i wojen. Był tu przystanek PKP, remiza strażacka i łaźnia publiczna. Miejscowość w okresie międzywojennym uważana była za bogatą. W 1930 roku mieszkało tu 224 rodzin. W ich posiadaniu znajdowało się: 193 książek (w tym 93 książeczek do nabożeństwa i 15 książek rolniczych), 27 maszyn do szycia, 7 rowerów i 93 zegary. 55 rodzin posiadało materiały papiernicze (ołówki, kartki papieru i.t.p.). 3 rodziny prenumerowały prasęJoanna Kuciel - Frydryszak "Chłopki. Opowieść o naszych babkach" Marginesy 2023, ISBN 978-83-67674-31-7, s. 335.
Wrzesień 1939 r. i czas okupacji zahamowały i zniszczyły dorobek społeczności gminnej. Działalność konspiracyjna rozpoczęła się w Nieporęcie wkrótce po zakończeniu kampanii wrześniowej. Jej ostateczny kształt organizacyjny stanowił 3 batalion pułku "Legionowo" VII Rejonu "Obroża" AK. Jego dowódcą był Bronisław Tokaj, od 1934 roku kierownik szkoły powszechnej w Nieporęcie. W ramach prowadzonej przez okupanta niemieckiego akcji zagłady Żydów mieszkańców pochodzenia żydowskiego deportowano do getta w Legionowie.
Ofensywa wojsk radzieckich, która przeszła przez Nieporęt, zniszczyła go prawie doszczętnie. Pozostało tylko kilka domów.