Na terenie dawnego folwarku gdzie utworzono w okresie komunizmu PGR usytuowanego na wschód od wsi zlokalizowano również ruiny późnośredniowiecznego zamku z wałami usypanymi z piasku oraz rudy darniowej.
Pierwszy zapis o miejscowości pochodzi ze źródeł kościelnych. W 1240 Paweł II herbu Grzymała biskup poznański utworzył w Nieparcie parafię nadając kościołowi św. Piotra i Pawła dziesięciny ze wsi Woszczkowo, Reczkowo [obecnie Rzyczkowo], N., Gogolewo, Łaszczyn, Żołędnica, Gostkowo, Sarnowa, Sierakowo i Przyborowo na „utrzymanie kapłana stale pełniącego służbę bożą w Nieparcie”.
Kolejny pochodzi z listu napisanego w 1271 przez Tomasza I z rodu Rawiczów biskupa wrocławskiego do Mikołaja herbu Lis arcybiskupa gnieźnieńskiego gdzie Sławęta oraz Gabriel z Niepartu zostali wymienieni wśród rycerzy, którzy wraz z księciem krakowskim Bolesławem Wstydliwym spustoszyli dobra biskupstwa wrocławskiego leżące koło Milicza na Dolnym Śląsku.
Wieś odnotowano również w 1310 w dokumencie wystawionym w kancelarii księcia głogowskiego i wielkopolskiego Henryka III Głogowczyka, który ustanowił Poniec siedzibą dystryktu, a w jego granicach znalazły się m.in. trzy wsie zwane Niepart.