Przykładem niech będzie węgierski przyrostek celownika:
rdzeń celownik znaczenie rdzenia város város-nak miasto öröm öröm-nek radość
Przyrostek celownika ma dwie formy: -nak/-nek. Forma -nak pojawia się po rdzeniu z samogłoskami tylnymi (a, á, o, ó, u, ú), forma zaś -nek – po rdzeniu z samogłoskami przednimi (e, é, ü, ű, ö, ő).
Kierunek asymilacji może być dwojaki: harmonia progresywna (następcza) – przebiega od początku do końca słowa, harmonia regresywna (wsteczna) – przebiega od końca słowa do początku.
Języki, w których występują zarówno przedrostki, jak i przyrostki, mają zazwyczaj oba rodzaje harmonii. Języki, w których występują tylko przedrostki, mają harmonię wsteczną i odwrotnie – języki, które mają tylko przyrostki, charakteryzują się harmonią następczą.
Cechy harmonii samogłosek Harmonia samogłosek może dotyczyć różnych ich cech: wysokość samogłosek (np. wysokie, średnie i niskie samogłoski) miejsce artykulacji (np. przednie, środkowe, tylne) zaokrąglenie ust (np. samogłoski zaokrąglone, niezaokrąglone) pozycja języka (cofnięcie języka) nazalizacja (w tym przypadku samogłoska nosowa jest zazwyczaj samogłoską wyzwalającą harmonię)