Wolne oprogramowanie i późniejszy ruch Open Source. Ponieważ technologie informacyjne rozwijane są we wszystkich miejscach jednocześnie, te same wytwory działalności hakerskiej mogą się niezależnie rozprzestrzeniać w wielu autonomicznych społecznościach. Taki charakter miało rozpowszechnienie się m.in. GNU/Linuksa, Perla czy Open Source – rozpowszechniały się one jednocześnie wśród wielu hakerów i ich lokalnych środowisk, ze względu na swój wpływ na możliwości hackowania, a nie ze względu na wpływ centralnych instytucji.
Według Manuela Castellsa, autora trzytomowego dzieła poświęconego społeczeństwu informacyjnemu pt. The Information Age: Economy, Society and Culture, kultura hakerska opiera się przede wszystkim na kulturze technomerytokratycznej, która z kolei opiera się na podnoszeniu kwalifikacji technicznych. Podnoszone kwalifikacje techniczne z kolei pozwalają na ciągłe dzielenie się wiedzą związaną z dostępnością do kodu źródłowego.
Jedną z naczelnych wartości w środowisku hakerów według Castellsa jest wolność – w trzech wymiarach: wolność tworzenia wolność w dostępie do wiedzy wolność form dzielenia się wiedzą
Castells kulturę hakerów określa także jako kulturę daru.