Stanowisko było znane archeologom co najmniej od połowy XX wieku. W dokumentacji Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie zachowało się pismo z 1954 roku informujące o zagrożeniu grodziska przez prowadzone w jego sąsiedztwie prace melioracyjne. W dokumencie wspomniano również o znajdowaniu na stanowisku materiałów pradziejowych. Krystyna Musianowicz umieściła obiekt w swoim opracowaniu dotyczącym granicy mazowiecko-drehowickiej na Podlasiu, odnotowując jego miejscową nazwę „Łysa Góra”.
Hanna Olczak i Dariusz Krasnodębski zwrócili również uwagę na możliwość identyfikacji stanowiska z obiektem wymienionym przez Fiodora Pokrowskiego w wydanej w 1895 roku Archeologicznej mapie guberni grodzieńskiej.
Wiosną 1997 roku podczas penetracji terenu w sąsiedztwie domniemanego grodziska odkryto na polu położonym na wschód od niego duże plamy ciemnej ziemi oraz fragmenty ceramiki wczesnośredniowiecznej. Początkowo uznano je za ślady osady stanowiącej gospodarcze zaplecze niewielkiego „grodu-strażnicy”. W tym samym roku przeprowadzono badania wykopaliskowe w ramach programu „Polska doby Zjazdu Gnieźnieńskiego”, którego jednym z celów było rozpoznanie wczesnośredniowiecznych grodzisk w międzyrzeczu górnej Narwi i środkowego Bugu. Badaniami kierowali Hanna Olczak i Dariusz Krasnodębski z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN.