Miejscowość była początkowo własnością rycerską, później w wyniku darowizny klasztorną należącą do benedyktynów z opactwa lubińskiego. Od połowy XVI wieku stała się majętnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty z rodu Radzewskich. W 1535 leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1457 należała do parafii Morka.
Pierwszy zapis datowany jest na rok 1181 i zachował się w falsyfikacie z ok. 1230. Według niego książę wielkopolski Władysław III Laskonogi wśród posiadłości benedyktynów z Lubinia wymienia m.in. wieś Małpino wraz z jeziorem Małpino. Wieś ta podlega setnikowi w Kuszkowie. W 1258 książę wielkopolski Bolesław Pobożny wymienia wśród posiadłości tychże bened. m.in. Małpino. W 1294 według zachowanego falsyfikatu z 1302 książę wielkopolski i późniejszy król polski Przemysł II potwierdził posiadłości benedyktynów lubińskich, wymieniając m.in. wieś Małpino, która podlegała setnikowi w Kuszkowie, a osobno w innym miejscu wymienił również jezioro o tej nazwie.