Haakon VII (wymowa: ho:kon), właśc. Christian Frederik Carl Georg Valdemar Axel (ur. 3 sierpnia 1872 w Charlottenlund Slot k. Kopenhagi, zm. 21 września 1957 w Oslo) – król Norwegii (pierwszy po rozwiązaniu unii ze Szwecją) w latach 1905–1957 z dynastii Glücksburgów, bocznej linii Oldenburgów.

Życiorys Syn króla Danii Fryderyka VIII i księżniczki szwedzkiej Luizy, córki króla Szwecji Karola XV. Ojciec Alexandra Edwarda Christiana Frederika – króla Norwegii jako Olaf V (1903–1991). Brat króla Danii Chrystiana X.

Po przybyciu do Norwegii jej nowy władca był entuzjastycznie witany przez Norwegów. Na króla został koronowany w Trondheim, gdzie niegdyś odbywały się sakry władców wikingów. Haakon VII wiedział, że miał przede wszystkim panować, nie rządzić. Nie starał się być zawsze na pierwszym planie, ograniczał się ściśle do roli władcy konstytucyjnego, pozostając jednocześnie kluczową postacią norweskiego życia politycznego.

Był określany jako skromny i serdeczny, szybko zyskał powszechną sympatię. Norwegowie wybaczyli mu lekki duński akcent.

W czasie II wojny światowej zarządził zbrojny opór wobec niemieckiej inwazji. Później wraz z armią ewakuował się do Wielkiej Brytanii, nie chciał bowiem stać się zakładnikiem Niemców.