mały|Karta SIM w Polsce z hasłem kampanii przeciwko mowie nienawiści „Słowa mają moc. Używaj rozważnie.” Mowa nienawiści (z ang. hate speech) – wypowiedź wyrażająca nienawiść głoszona na podstawie uprzedzeń o cechach takich jak: rasa (rasizm), pochodzenie etniczne (ksenofobia), narodowość (szowinizm), płeć (seksizm), tożsamość płciowa (transfobia), orientacja psychoseksualna (homofobia), wiek (ageizm, adultyzm), światopogląd religijny (antysemityzm, chrystianofobia, islamofobia).
Rada Europy definiuje to pojęcie jako „wszystkie formy ekspresji, które rozpowszechniają, podżegają, wspierają lub usprawiedliwiają nienawiść rasową, religijną, ksenofobię, antysemityzm lub inne formy nienawiści wynikające z nietolerancji, łącznie z nietolerancją wyrażoną za pomocą agresywnego nacjonalizmu i etnocentryzmu, dyskryminacją i wrogością wobec przedstawicieli mniejszości, imigrantów i osób obcego pochodzenia”.
Aspekty prawne w Polsce Mowa nienawiści była typizowana już w ustawodawstwie państw zaborczych, na przykład w austriackiej „Ustawie prasowej” z 1862 r. oraz „Ustawie karnej” z 1852 r. która w §300 mówiła o „podburzaniu do nienawiści i pogardy przeciw władzom”.