spotykane głównie z rzadziej używanymi kanji; zamiast kanji w materiałach przeznaczonych dla dzieci i obcokrajowców; w celach artystycznych, estetycznych, zamiast kanji i katakany; nadawanych imion.
Na sylabariusz hiragany składa się 48 znaków: 5 samodzielnych samogłosek; połączenia spółgłoskowo-samogłoskowe, składające się z 9 spółgłosek połączonych z każdą z 5 samogłosek, z zastrzeżeniem, że: 3 sylaby (yi, ye i wu) nie istnieją; 2 sylaby (wi i we) wyszły z użycia we współczesnej japońszczyźnie; 1 sylaba (wo) jest wymawiana tak samo jak samogłoska o we współczesnej japońszczyźnie i jest używana wyłącznie jako partykuła; 1 samodzielna spółgłoska.
Znaki te są umieszczane w tabeli zwanej 五十音図 gojūonzu („tabela 50 dźwięków”) wraz ze znakiem ん, który stawia się poniżej. Tabela przedstawiona jest poniżej.
+ Podstawowe znaki hiragany Końcowe samogłoski Samodzielne samogłoski K- S- T- N- H- M- Y- R- W- -A あ か さ た な は ま や ら わ -I い き し ち に ひ み り (ゐ) -U う く す つ ぬ ふ む ゆ る -E え け せ て ね へ め れ (ゑ) -O お こ そ と の ほ も よ ろ を N na końcu sylaby ん