Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była wsią szlachecką należącą do szlachty polskiej z rodu Kopaszewskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1474 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Krzwiń.
Najwcześniejsze wzmianki o wsi pochodzą z XIV wiecznych zapisów sądowych, z lat 1386-1390, i związane były z właścicielem we wsi Jakubem (Jakuszem) z Łodzi oraz z Siernik koło Czempinia, bratem Wawrzyńca z Będlewa i Jana z Łodzi oraz Wincenty z Choryni. Odnotowany został w średniowiecznych zapisach sądowych w sporach o długi z Aronem i Danielem Żydami z Poznania. W 1390 Jakub przegrał proces z Danielem o 40 grzywien oraz odsetki. Sąd przysądził Danielowi sąd wwiązanie w Kopaszewo, a Daniel odstąpił prawo do tego wwiązania Janowi Wyskocie z Oporowa koło Ponieca, który miał dawać czynsz roczny z Kopaszewa Danielowi. W 1390 Jakub przegrał także proces z Aronem o 23 grzywny w Siernikach, które obecnie trzymał w dzierżawie Jasiek Gamno.