W roku 1439 synowie ww. Krystyna dokonali podziału dóbr po swym zmarłym ojcu, w wyniku którego Jaworznik stanowiący wtedy część tzw. klucza mirowskiego, czyli dóbr skupionych wokół zamku w Mirowie, przeszedł na własność Krystyna III z Koziegłów. Rycerz ten jednak zdecydował się odsprzedać te dobra swojemu szwagrowi kasztelanowi rozpierskiemu Janowi Hińczy z Rogowa, co zostało ostatecznie sformalizowane w roku 1446. Od drugiej połowy XV wieku na terenie dzisiejszej miejscowości istniały dwie odrębne wioski: Jaworznik Mały i Jaworznik Wielki (Jaworznik Parva et Jaworznik Magna). W roku 1463 Prokop z Jaworznika (prawdopodobnie wnuk Prokopa wspomnianego w 1373 roku) odstąpił swą część w Jaworzniku, Andrzejowi Trestce z Bobolic za 210 grzywien. Następnie w 1467 roku Trestka odsprzedał swój dział za 315 florenów węgierskich Janowi Hińczy z Rogowa, który w tym czasie pełnił urząd kasztelana sandomierskiego. Od tego też roku zarówno Jaworznik Mały jak i Wielki stanowiły w całości własność Rogowkich herbu Działosza. Po bezpotomnej śmierci Jana Hińczy z Rogowa, z pretensjami do dóbr mirowskich wystąpili jego sukcesorzy, czyli Jan i Jakub Kobylańscy herbu Grzymała będący wnukami Małgorzaty z Rogowa, rodzonej siostry Jana Hińczy.