Izba Reprezentantów stanowiła wybieralną część parlamentu, podczas gdy członkowie Izby Panów byli powoływani przez monarchę, obejmowali miejsca dziedzicznie albo z racji sprawowanego urzędu. Ustawy wymagały zgody obu izb oraz sankcji królewskiej. Izba uczestniczyła także w uchwalaniu budżetu i kontroli działalności rządu, jednak ministrowie pozostawali odpowiedzialni przed monarchą, a nie przed większością parlamentarną.
W latach 1862–1866 Izba Reprezentantów była jednym z głównych uczestników . Liberalna większość odmawiała zatwierdzenia wydatków związanych z reformą armii, podczas gdy rząd premiera Ottona von Bismarcka prowadził politykę bez uchwalonego budżetu, powołując się na tzw. teorię luki konstytucyjnej. Konflikt zakończyło przyjęcie w 1866 roku ustawy indemnizacyjnej, zatwierdzającej z mocą wsteczną wydatki rządu.
Po przyłączeniu do Prus nowych terytoriów w następstwie wojny prusko-austriackiej zwiększono liczbę deputowanych. W izbie znaleźli się przedstawiciele m.in. Hanoweru, Hesji-Kassel, Nassau i Szlezwik-Holsztynu.