Określenie Palazzo Plenario-Pitteri zachowuje jednocześnie nazwiska pierwszego inwestora i późniejszego właściciela.
W 1810 roku w pomieszczeniach na parterze Domenico Rossetti de Scander utworzył pierwszą siedzibę Società di Minerva, stowarzyszenia zajmującego się wspieraniem działalności literackiej, naukowej i kulturalnej w Trieście. Instytucja należała do najstarszych stowarzyszeń kulturalnych działających w mieście w XIX wieku.
W 1880 roku Giuseppe Mander otworzył na parterze Caffè Flora. Lokal był uczęszczany m.in. przez śpiewaków chóru pobliskiego Teatro Verdi. Po 1918 roku jego nazwę zmieniono na Caffè Nazionale.
W 1937 roku przebudowano parter budynku, dostosowując go do funkcji usługowych. W 1982 roku pałac poddano kompleksowym pracom konserwatorskim prowadzonym przez pracownię Celli Tognon. Podczas remontu zachowano pierwotną osiemnastowieczną kompozycję fasady od strony Piazza Unità d’Italia.
W jednym z mieszkań pałacu ostatnie lata życia spędził triesteński pianista, kompozytor i dyrygent Lelio Luttazzi, który po długim pobycie poza miastem powrócił do Triestu.