Po ukończeniu studiów podjął pracę zawodową na macierzystej uczelni, początkowo jako asystent, a następnie starszy asystent w Katedrze Budownictwa Podziemnego Kopalń na Wydziale Górniczym. W 1966 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych za pracę pt. Stan naprężeń w sklepieniach obudów murowych wyrobisk korytarzowych (promotor: prof. n. dr inż. Jerzy Rabsztyn) i otrzymał awans na stanowisko adiunkta, a od 1968 r. – docenta etatowego. Uchwałą Rady Wydziału Górniczego w 1982 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Odporność segmentowej obudowy żelbetowej oraz jej wpływ na stateczność wyrobisk udostępniających na dużych głębokościach. Tytuł naukowy profesora w zakresie „górnictwo, geomechanika i budownictwo podziemne” otrzymał w 1986 r.
Prowadził zajęcia dydaktyczne na studiach dziennych, wieczorowych, podyplomowych i ze słuchaczami studiów doktoranckich. W latach 1961–1963 brał udział w zorganizowaniu i założeniu Koła Wychowanków przy Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej, pracując następnie w jego zarządzie. Doprowadził też do utworzenia przy Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej koła SITG i pełnił w nim funkcje sekretarza oraz zastępcy przewodniczącego Zarządu i skarbnika.