W 1803 roku kapitułę zlikwidowano w okresie sekularyzacji. W 1851 roku usunięto ołtarz przed łukiem tęczowym i przegrodę chórową, by odsłonić wiernym widok na ołtarz główny. W latach 1878–1879 wyremontowano kościół od zewnątrz, a latach 1947–1948 – wnętrze. Kolegiatę gruntownie odrestaurowano w latach 1999–2008. 31 maja 2010 papież Benedykt XVI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycko-barokowa, trójnawowa, o układzie pseudobazylikowym. Autorem fresków na sklepieniu korpusu nawowego jest Edmund Wiedemann. Malowidła w nawie głównej przedstawiają kolejno (od wejścia): uzdrowienie chorych za wstawiennictwem , wizytę Karola Wielkiego u św. Deokara, koronację Najświętszej Maryi Panny, uzdrowienie syna cesarza Dioklecjana za wstawiennictwem św. Wita i męczeństwo św. Wita.
Ołtarz główny został zaprojektowany w 1695 roku przez . Z podobnego okresu pochodzi ołtarz świętych Wita i Deokara autorstwa . Złote tabernakulum z 1780 roku zdobi wykonana z kości słoniowej XVII-wieczna płaskorzeźba Pokłonu Trzech Króli, wzorowana na dziele Petera Paula Rubensa, podarowana przez margrabiego Ansbach, oraz drewniana płaskorzeźba Narodzenia Pańskiego, wykonana w 1781 roku przez J.A. Breitenauera.