Obszary wpływów poznańskiego Zjednoczenia Przemysłu Meblarskiego systematycznie rozszerzały się poprzez przejmowanie pod swój zarząd kolejnych przedsiębiorstw oraz budowę nowych fabryk. Następny etap ekspansji nastąpił z początkiem lat 60. poprzez ogólną koordynację branży, która polegała na zintegrowaniu przemysłu kluczowego z przemysłem terenowym i spółdzielczym oraz przedstawicielami rzemiosła zrzeszonymi w Rzemieślniczych Spółdzielniach Zaopatrzenia i Zbytu. Celem zawiązanej umowy było podejmowanie wspólnych działań na rzecz usprawniania funkcjonowania całej branży. Zmiany były dość znaczące, ponieważ do końca lat 50. ZPM obejmowało nadzorem wyłącznie fabryki należące do przemysłu kluczowego, co w praktyce oznaczało największe i najważniejsze zakłady produkcyjne w kraju. Poza tym układem pozostawały przemysł terenowy i spółdzielczość, które wytwarzały znaczny odsetek produkowanych w kraju mebli, mimo że zrzeszały przedsiębiorstwa małe i średnie (np. w 1961 r. przemysł terenowy – 17,2%, spółdzielczość pracy – 25,7%Adam Burda, Mieczysław Formanowicz. Przemysł meblarski w Polsce. Tworzenie i rozwój. 2006, s. 25.). Co prawda obydwa te sektory zachowały niezależność w kwestii zarządzania, ale jednocześnie otrzymały znaczącą pomoc w rozwoju produkcji dzięki Umowie o Współpracy i Koordynacji Branżowej z 1967 r.