Po II wojnie światowej podjął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu, gdzie do 1946 był naczelnikiem Wydziału Administracji Samorządowej oraz skarbnikiem. Na początku października 1946 powołany na stanowisko drugiego wicewojewody poznańskiego. Stanowisko zajmował do 1948, został następnie dyrektorem departamentu w Ministerstwie Oświaty oraz Ministerstwie Szkół Wyższych i Nauki (1949–1951) oraz kierował Wyższą Szkołą Kryminalistyki w Warszawie (1955–1957). Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Od 1938 publikował prace naukowe. Specjalizował się w zakresie prawa karnego, medycyny i ergonomii, a także psychologii kryminalnej, medycyny oraz psychiatrii sądowej. Od 1946 prowadził wykłady z tej dziedziny w w Szkole Prawniczej Ministerstwa Sprawiedliwości w Łodzi (szkole średniej kształcącej kadry sędziowskie i prokuratorskie). W latach 40. został członkiem Zrzeszenia Prawników Demokratów w Poznaniu oraz wiceprezesem Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży Szkół Wyższych, a pod koniec lat 50. był wiceprezesem ds. gospodarczych w Automobilklubie Wielkopolskim.