Takie uzębienie sugeruje durofagizm.
Płetwy ryby były najprawdopodobniej przeźroczyste, lub półprzeźroczyste i charakteryzowały się dużą elastycznością. Morfologia wskazuje na to, że E.meltoni nie poruszał się zbyt szybko. U tego gatunku występował ekstremalny dymorfizm płuciowy. Samce miały cztery pary przypominających poroże wyrostków nad oczami, wyższą i bardziej rozbudowaną pierwszą płetwę grzbietową wraz z kolcem, a także narządy czepne położone przed płetwami brzusznymi. Samice natomiast były bardziej zaokrąglone.
E. snyderi Opisana również przez Richarda Lunda w 1988. Od gatunku typowego różniła się kształtem szczęk, a także obecnością zębów w górnej szczęce. W nie wielkim stopniu odrębna jest również budowa pierwszej płetwy grzbietowej, płetw brzusznych i płetwy odbytowej. Jest on znany jedynie z osobników młodocianych. Możliwe że swoimi rozmiarami przewyższał E.meltoni.
Materiał kopalny mały|Holotyp E.meltoni Oba gatunki znane są z wielu okazów różnej wielkości i płci. Holotyp gatunku typowego E.