Jego przemiany przebiegały w związku z recepcją kolejnych nurtów jazzu światowego, ale część twórczości polskich muzyków wiązano także z poszukiwaniem własnego języka artystycznego.
Pod względem stylistycznym najwcześniejsze formy jazzu w Polsce były związane głównie z muzyką taneczną, swingiem i repertuarem rozrywkowym. Po II wojnie światowej obok nurtów tradycyjnych rozwijały się zespoły bebopowe i modern-jazzowe, a w kolejnych dekadach pojawiły się poszukiwania awangardowe, free jazz, jazz-rock i fusion; w końcowej części XX wieku polski jazz funkcjonował już jako zjawisko wielostylowe. W obrębie jazzu tradycyjnego osobne miejsce zajmował nurt dixielandowy, reprezentowany m.in. przez zespoły New Orleans Stompers, Old Timers, Jazz Band Ball i Hagaw; z tym kręgiem wiązały się także festiwal jazzu tradycyjnego w Iławie oraz nagroda Złotej Tarki.
Jednym z istotnych zjawisk stylistycznych był Trzeci Nurt, czyli próby łączenia jazzu z muzyką poważną. W Polsce pierwsze kompozycje tego typu pojawiły się w 1962;