Oznaki odwilży pojawiły się w połowie lat 50. W 1955 powstały m.in. Radiowa Orkiestra Dixielandowa, Estrada Jazzowa i Studio 55, a podczas Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie wystąpiły polskie zespoły jazzowe i jazzujące. W tym samym okresie rozwijały się nowe zespoły, m.in. sekstet Andrzeja Kurylewicza, zespoły w Gliwicach i Katowicach oraz środowisko skupione wokół Krzysztofa Komedy. Przełomowe znaczenie dla publicznego powrotu jazzu miały wydarzenia z 1956, zwłaszcza założenie przez Józefa Balceraka miesięcznika „Jazz” oraz pierwszy festiwal jazzowy w Sopocie.
Rozwój po 1956 Po 1956 jazz w Polsce zaczął funkcjonować szerzej w przestrzeni publicznej, co wiązało się zarówno ze zmianą sytuacji politycznej, jak i z rozwojem koncertów, klubów, mediów oraz festiwali. Ekiert wskazuje, że po odwilży powstawały audycje radiowe, płyty, książki, filmy i programy telewizyjne poświęcone jazzowi, organizowano cykliczne koncerty jazzowe w Filharmonii Narodowej, a ważnym wydarzeniem stał się międzynarodowy festiwal Jazz Jamboree.