W grudniu 1945 roku sporządziła zestawienie „całej dostępnej wiedzy i wykonanych pomiarów” w Laboratorium Radiofizyki oraz zaproponowała kierunki przyszłych badań, które „ukierunkowały myślenie” zespołu.
26 stycznia 1946 roku Payne-Scott, McCready i Pawsey wykorzystali nadmorskie położenie swoich stanowisk obserwacyjnych w Dover Heights do przeprowadzenia – najprawdopodobniej pierwszych w radioastronomii – obserwacji interferometrycznych (). Ich obserwacje potwierdziły, że intensywne radiowe „rozbłyski” pochodziły z samych plam słonecznych. Ich praca była również pierwszą sugestią zastosowania syntezy fourierowskiej w radioastronomii – idei, która zapowiadała przyszły rozwój .
W latach 1946–1951 Payne-Scott skupiła się na owych radiowych emisjach „rozbłyskowych” Słońca. Przypisuje się jej odkrycie rozbłysków typu I i III oraz zgromadzenie danych, które pomogły scharakteryzować typy II i IV. W ramach tych prac, wspólnie z Alekiem Little'em, zaprojektowała i zbudowała nowy interferometr typu .