W przypadku kodów nad alfabetem dyskretnym podstawową miarą odległości jest odległość Hamminga, czyli liczba pozycji, na których dwa słowa różnią się od siebie. Minimalna odległość kodu określa jego podstawową zdolność ochrony danych: kod o odległości minimalnej może wykryć do błędów w słowie oraz, przy standardowym dekodowaniu do najbliższego słowa kodowego, korygować do błędów. Zwiększanie odległości wymaga zwykle większej nadmiarowości albo krótszej części informacyjnej słowa kodowego.
Ważnym przypadkiem są kody liniowe. Dla alfabetu będącego ciałem skończonym zbiór słów kodowych tworzy wówczas podprzestrzeń liniową, co pozwala opisywać kod przez macierz generującą lub macierz kontroli parzystości. Taki opis upraszcza obliczanie syndromów błędów, analizę minimalnej odległości i konstrukcję algorytmów dekodowania. Kody liniowe obejmują wiele klasycznych rodzin, w tym kody Hamminga, , Reeda-Solomona, i liczne kody używane w praktycznych systemach transmisji.