Tadeusz Nowicki (ur. 26 października 1894 w Bursztnie, zm. 4 stycznia 1937 w Łodzi) – kapral Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Wojciecha i Magdaleny z Budnychów urodzony 26 października 1894 w Bursztynie, w ówczesnym powiecie rohatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Jako dziecko został sierotą. Wychowywał się u rodziny, która nie zadbała o jego wykształcenie. Po ukończeniu 18 lat został czeladnikiem ślusarskim. Przed I wojną światową przez miesiąc należał do Drużyny „Sokoła”.
5 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 8 kompanii 3 pułku piechoty. 1 maja 1916 pod Wołczeckiem został ranny. Leczył się w Maniewiczach. 27 maja 1916 był wymieniony w spisie 2 kompanii marszowej wysłanej z Kozienic na front wołyński. Następnie kontynuował służbę w 2 oddziale karabinów maszynowych 3 pułku piechoty. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego i przydzielony do służby w piekarni polowej 2 pułku piechoty. Internowany w Száldobos i Bustyaháza, skąd został wcielony do austriackiego 55 pułku piechoty. Na froncie włoskim dostał się do niewoli. Od 15 kwietnia 1919 służył w Armii Polskiej we Francji.