Od 1945 do 1991 r. pracował na Politechnice Gdańskiej, początkowo (w czasie studiów) jako młodszy asystent w Katedrze Elementów Maszyn, następnie na stanowisku asystenta. Minister Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia 22 grudnia 1954 r. nadał Tadeuszowi Gerlachowi tytuł zastępcy profesora, Centralna Komisja Kwalifikacyjna dla Pracowników Nauki decyzją z dnia 7 listopada 1957 r. nadała Mu tytuł naukowy docenta, a Rada Państwa uchwałą z dnia 8 marca 1971 r. - tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych.
Na Wydziale Mechanicznym był II kierownikiem Katedry Elementów Maszyn (1951–1954). W 1954 r. przeszedł na Wydział Budowy Okrętów PG, gdzie do 1971 r. kierował Katedrą Okrętowych Urządzeń Pomocniczych, w latach 1954–1956 i 1968–1969 był dziekanem, w 1956–1968 prodziekanem, w 1969–1972 zastępcą dyrektora ds. dydaktycznych Instytutu Okrętowego.
Od 1955 r. zatrudniony był dodatkowo w Zakładzie Konstrukcji Maszyn PAN, w latach 1956–1962 i 1971–2002 w IMP PAN, gdzie od 1960 do 1962 r. był zastępcą dyrektora ds. naukowych, od 1971 do 1977 r. dyrektorem, w latach 1956–1962 kierownikiem Zakładu Elementów Maszyn, w 1977–1991 kierownikiem Zakładu Mechaniki Tarcia i Smarowania.