Po utworzeniu rządu Milana Nedicia, Paranos otrzymał awans na inspektora policji i został mianowany komendantem Belgradzkiej Policji Specjalnej (Specijalna policija Uprave grada Beograda), której zadaniem było wspieranie niemieckiego aparatu okupacyjnego i zwalczanie komunistycznego ruchu oporu. Dzięki dobrym kontaktom z władzami niemieckimi udało mu się uratować przed śmiercią kilku swoich znajomych z okresu międzywojennego, związanych ze środowiskiem komunistycznym.
Pod koniec wojny Paranos nawiązał kontakty z gen. Dragoljubem Mihailoviciem, proponując mu współpracę, ale faktycznie do niej nie doszło. W październiku 1944 Paranos podał się do dymisji ze stanowiska szefa policji i wraz z kilkoma członkami rządu Nedicia uciekł do Wiednia. Stamtąd wkrótce przeniósł się do Postojnej, gdzie został schwytany przez włoskich partyzantów i przekazany Brytyjczykom, którzy osadzili go w obozie w Santa Cesarea Terme, skąd miał być przekazany władzom Jugosławii jako zbrodniarz wojenny. W czasie transportu w okolicach Triestu, Paranos wyskoczył z okna pędzącego pociągu i zginął na miejscu.