Tam w 1919 został aresztowany przez bolszewików jako zakładnik.
W styczniu 1920 przybył do Warszawy i zgłosił się do Stacji Zbornej Oficerów. 10 kwietnia został przydzielony do 2 pułku strzelców konnych w Pińczowie. 22 maja 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych I, II, III Korpusów Polskich i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika kawalerii, zaliczony do Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji. 5 czerwca 1920 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 6 szwadronu 2 psk. 27 lipca 1920 przy szwadronie zapasowym 2 psk w Pińczowie sformował 4 szwadron 115 pułku ułanów i na jego czele wyruszył na wojnę z bolszewikami. Wyróżnił się 12 września 1920 szarżując ze swoim szwadronem na wieś Wolica Morozowicka, wypierając z niej bolszewików, a następnie atakując w szyku pieszym wieś Morozowicze, czym przyczynił się do zwycięstwa pułku pod Morozowiczami, a w następnie do odwrotu oddziałów Siemiona Budionnego na całym froncie 2 Dywizji Jazdy. W czasie walki został ranny w rękę.