Studiował na Uniwersytecie Bostońskim, a doktorat z psychologii uzyskał w 1953 na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa. W pracy z tego okresu, opublikowanej w „”, zbadał zależność między ilością informacji w bodźcu a czasem wyboru reakcji. Praca ta stała się jednym z klasycznych tekstów związanych z prawem Hicka-Hymana.
Kariera akademicka Po doktoracie Hyman wykładał przez pięć lat na Uniwersytecie Harvarda, a następnie związał się z Uniwersytetem Oregonu, gdzie został profesorem psychologii i później profesorem emerytowanym. Zajmował się między innymi psychologią poznawczą, metodologią badań, statystyką oraz analizą sytuacji, w których ludzie błędnie interpretują własne spostrzeżenia lub informacje zwrotne.
W roku akademickim 1982/1983 przebywał na Uniwersytecie Stanforda, gdzie objął Thomas Welton Stanford Chair for Psychical Research, katedrę nieformalnie nazywaną „Spook Chair”. Pobyt ten poświęcił analizie literatury i eksperymentów dotyczących zjawisk parapsychologicznych, w tym badań ganzfeld.