stróżę odrabiali w dworze słupskim.
Już ok. 1520 r. wieś należała do parafii św. Małgorzaty w Janisławicach, dziesięcinę miała wliczoną w czynsz płacony arcybiskupstwu. W 1579 r. w uprawie było 18 łanów chłopskich i 4 łany wójtowskie, we wsi był jeden zagrodnik, komorników brak.
W 1685 r., ok. 20 lat po zakończeniu działań wojennych rokoszu Lubomirskiego wiążących się ze spustoszeniem dóbr łowickich, we wsi było 19 łanów w uprawie i 12⅓ łanu pustego. W 1739 r. we wsi było 6 domów osiadłych, 2 domy puste i 2 komorników. W uprawie był tylko 1 łan i 35 zagonów, ugorem leżało 20 łanów i 25 zagonów.
Dalszy zapaść gospodarczą dóbr łowickich była efektem gospodarki dzierżawnej prowadzonej za rządów prymasa Antoniego Ostrowskiego. Od 1778 r., wraz z większością klucza słupskiego, Gzów stanowił część partykularza słupskiego dzierżawionego przez Józefa Lasockiego, miecznika bielskiego. Wieś liczyła 18 gospodarstw chłopskich, 2¾ oraz 10 zagonów ziemi do roboty dworskiej, w najem wielki 2½ włóki i 5 zagonów, ½ włóki i 5 zagonów ziem karczemnych i włodarskich, w sumie 20 włók. Między 1739 a 1795 inwentarze księstwa łowickiego odnotowały w Gzowie wzrost areału ziemi uprawianej o 2 włóki i 25 zagonów.