Od 5 sierpnia 1914 działał czynnie w Polskiej Organizacji Wojskowej. Na początku 1915 wstąpił do Oddziału Lotnego Wojsk Polskich (Oddział Detaszowany I Brygady Legionów Polskich). Wyróżnił się w szeregu akcjach dywersyjnych. W czasie jednej z nich, 2 lipca 1915 w Radzyminie, został ranny i aresztowany. Był więziony w Warszawie, a następnie w Petersburgu, Witebsku i Gródku Witebskim. Jesienią 1916 sąd wojenny w Witebsku skazał go na karę śmierci. Wskutek starań wpływowych osób z kolonii polskiej w Wiebsku, kara śmierci została mu zamieniona na bezterminową katorgę. W czasie rewolucji październikowej został uwolniony. W maju 1918 wrócił do Polski i kontynuował działalność w POW na stanowisku szefa Wydziału VIII Żandarmerii Komendy Naczelnej Nr I. W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców, po czym wstąpił do Wojska Polskiego w randze podporucznika.
1 czerwca 1921 pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk piechoty Legionów. 5 grudnia 1921 były komendant Oddziału Lotnego Wojsk Polskich, major Marian Zyndram-Kościałkowski sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał: