W 1856 roku wysłany do pruskiego poselstwa w Paryżu, gdzie w 1858 roku uzyskał stopień majora. Dwa lata po awansie powrócił do służby liniowej w szeregach 1. Pułku Grenadierów Gwardii Cesarza Aleksandra, ale już 1861 roku przez kilka miesięcy był przydzielony do Ministerstwa Wojny. Pod koniec tego roku został szefem Wydziału Centralnego Ministerstwa Wojny w stopniu podpułkownika (niem. Oberstlieutenant). Przed wybuchem wojny prusko-austriackiej awansował na pułkownika (niem. Oberst) i objął dowództwo nad 36. Pułkiem Fizylierów. Na jego czele walczył w kampanii pruskiej nad Menem, za którą otrzymał Order Pour le Mérite.
W 1867 roku został dowódcą 3. Pułku Piechoty Gwardii. Piastował to stanowisko do objęcia dowództwa nad 42. Brygadą Piechoty w 1869 roku. Awans na generała majora (niem. Generalmajor) otrzymał rok później. W trakcie wojny prusko francuskiej wziął udział w bitwach pod Wissembourgiem, Froeschwiller, Sedanem i w oblężeniu Paryża. W 1873 roku mianowany dowódcą 21. Dywizji, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generallieutenant). Na czele dywizji stał do 1880 roku, kiedy otrzymał stanowisko generała-głównodowodzącego VIII Korpusuem Armijnym z dowództwem w Koblencji. W 1883 roku awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie).