257.
Pochodzenie i znaczenie Historia mantr w kulturach irańskich sięga najprawdopodobniej tradycji z czasów sprzed podziału ludów na Indoariów i IrańczykówSchmitt, PROSODY. Wskazuje na to nie tylko językowe pokrewieństwo między awestyjskim „mąθra” a sanskryckim „mántra”, ale także pokrewieństwo określeń z nimi związanych. podaje na przykład, że zarówno w kulturze wedyjskiej, jak i awestyjskiej uważa się, że to serce jest ośrodkiem myśli, które umożliwiają formułowanie mantr. Układanie mantr było trudnym procesem wymagającym znajomości szczególnego stylu poetyckiego i religijnegoMalandra, 1983, s. 17.
Mantry nie były rozumiane jedynie jako poetyckie nauki lub teksty rytualne, lecz jako natchniona poezja umożliwiająca poznanie prawdziwej natury rzeczy. W tradycji zaratusztriańskiej istnieje rozróżnienie między światem materialnym (gētīg) oraz światem umysłu/ducha (mēnōg)Shaked, GĒTĪG AND MĒNŌG. Sfery te nie są sobie przeciwstawne, lecz pozostają rozdzielone. Poprawnie wypowiedziana mantra miała umożliwiać kontakt pomiędzy nimi i dawać człowiekowi pełniejszy wgląd w rzeczywistość.