Pomiędzy 1946 a 1953 kolejno członek komitetu ZKCh na Istrii ds. propagandy, członek komitetu miejskiego w Puli i członek biura komitetu obwodowego w Rijece. Pracowała także w redakcjach gazet „Glas Istre” i „Riječki list”, w latach 50. była redaktor naczelną pierwszej z nich i szefem wydawnictwa Otokar Keršovani. Została członkiem Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii (1964–1969) i egzekutywy Komitetu Centralnego Związku Komunistów Chorwacji (1969–1974), kierowała strukturami partii na Uniwersytecie Zagrzebskim (1968–1970) i należała do władz miejskich partii w Zagrzebiu (1980–1982). Przez kilka kadencji zasiadała w Zgromadzeniu (parlamencie) Socjalistycznej Republiki Chorwacji, od 1978 do 1982 pełniła funkcję jego wiceprzewodniczącej. W latach 70. opowiedziała się przeciwko Chorwackiej Wiośnie.

W kadencji 1982–1986 wchodziła w skład Prezydium Socjalistycznej Republiki Chorwacji (kolegialnej głowy państwa). Od 20 listopada 1985 do 10 maja 1986 kierowała nim po śmierci Pero Cara. Działaczka stowarzyszenia kulturalnego Čakavski sabor, kierowała nim w latach 1986–1990.