Brał udział w walkach pod Miłosławiem i Wrześnią.

W okresie wojny krymskiej wyjechał do Turcji i związał się ze środowiskiem Władysława Zamoyskiego oraz Michała Czajkowskiego. Służył w Pułku Kozaków Osmańskich, następnie organizował 2 Pułk Dragonów Sułtańskich. Uczestniczył w , uzyskując stopień podpułkownika oraz odznaczenia tureckie (w tym Order Medżydów).

W 1860 r. wstąpił do „oddziału tysiąca” Giuseppe Garibaldiego i uczestniczył w kampanii sycylijskiej oraz neapolitańskiej. Awansowany na pułkownika, został następnie przyjęty do armii włoskiej przez Wiktora Emanuela II. Dowodził pułkami piechoty, zwalczał bandytyzm i separatystyczną partyzantkę neapolitańską w Abruzji. W 1868 r. otrzymał dowództwo brygady w Palermo i stopień generała majora (maggior generale). W 1873 r. przeszedł w stan spoczynku. Nagrodzony wieloma włoskimi odznaczeniami, m. in. Krzyżem Sabaudzkim, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Świętych Maurycego i Łazarza, Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Korony Włoskiej (1873).

Od 1870 r. mieszkał we Florencji, uczestnicząc w życiu miejscowej Polonii. Zmarł 2 października 1879 r.