Świątynia posiada trzy apsydy zamknięte spłaszczonymi łukami koszowymi.
Bryła kościoła reprezentuje charakterystyczne dla pogranicza Litwy i Korony połączenie wpływów architektury bizantyjskiej, gotyku i renesansu. Trójlistny plan świątyni nawiązuje do tradycji architektury bizantyjskiej i prawosławnej, związanej z pochodzeniem fundatora. Ostrołukowe okna, blendy oraz sklepienia żebrowe są reliktem późnogotyckiej tradycji budowlanej obecnej na tych terenach jeszcze na początku XVII wieku.
Charakterystycznym elementem budowli jest wysoka wieża, czworoboczna w dolnej części i ośmioboczna w górnej kondygnacji, nakryta ostrosłupowym hełmem. Przy prezbiterium znajdują się dwie niskie zakrystie. Na elewacjach bocznych widoczne są ślady dawnych zabudowań klasztornych. Pod kościołem znajduje się krypta grobowa rodu Chreptowiczów.
Wnętrze i wyposażenie Wnętrze świątyni posiada późnogotyckie sklepienia żebrowe, których żebra opadają na dekoracyjne wsporniki z motywami anielskich główek. Zachowały się również XVII-wieczne freski w transepcie oraz polichromie przedstawiające świętych Piotra i Pawła w prezbiterium.