Od 20 listopada 1918 do 11 stycznia 1919 służył w Dowództwie Artylerii Obrony Lwowa, otrzymując od majora Marcelego Śniadowskiego „ustne uznanie” za wywiązanie się z powierzonych mu zadań. Od 15 stycznia do 13 kwietnia 1919 dowodził grupami artylerii „Bartatów” i „Mszana” w Grupie Operacyjnej (Dywizji) pułkownika brygadiera Władysława Sikorskiego, a następnie grupą artylerii „Bug”. 10 listopada 1920 i 6 listopada 1922 podpułkownik Sztabu Generalnego Izydor Modelski, były szef sztabu Grupy pułkownika Sikorskiego wnioskował o nadanie mu Orderu Virtuti Militari za dowodzenie artylerią w bitwie o Lwów.
29 września 1919 gen. Daniel Konarzewski powierzył mu dowództwo Grupy Wielkopolskiej z zadaniem przetransportowania jej do Bobrujska. 4 listopada 1919 gen. Konarzewski złożył mu „wyrazy uznania i podziękowania” za wykonanie zadania. W międzyczasie (30 września 1919) został przeniesiony z 9 pułku artylerii polowej do Dowództwa Okręgu Generalnego PoznańDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919, poz. 3564.. W czasie wojny z bolszewikami dowodził I dywizjonem 14 pułku artylerii ciężkiej. Wyróżnił się w bitwie pod Połockiem, dowodząc podgrupą artylerii złożoną z pięciu baterii (trzech ciężkich i dwóch polowych).