Po II wojnie światowej pracował w przemyśle papierniczym, pełniąc funkcje dyrektora naczelnego Biura Projektów w Zabrzu, dyrektora naczelnego Opolskiego Zjednoczenia Przemysłu Celulozowo-PapierniczegoSuszenie celulozy i papieru Przegląd Papierniczy Rok II, Nr 5-6 (15-16) Łódź, 25 marca 1946 r. [dostęp 2026-05-01].. Był jednym z pierwszych organizatorów Politechniki Śląskiej, w lutym 1945 r. wszedł w skład Komisji Organizacyjnej Politechniki. W roku akademickim 1946/47 objął jako profesor kontraktowy kierownictwo Katedry Cieplnych Maszyn Wirnikowych Politechniki Śląskiej, które pełnił do przejścia w 1973 r. na emeryturę. W 1950 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1961 r. Rada Państwa nadała mu stopień naukowy profesora zwyczajnego.
W Politechnice Śląskiej przez wiele kadencji był prorektorem ds. studiów dla pracujących, dziekanem Wydziału Mechanicznego oraz dyrektorem Międzyuczelnianego Ośrodka Metodycznego Studiów Technicznych dla Pracujących. Przez 10 lat reprezentował Politechnikę w Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego.