NKN i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. 15 marca 1917 został przeniesiony do Krajowego Inspektoratu Zaciągu do Wojska Polskiego. 1 kwietnia 1917 został mianowany chorążym kancelaryjnym. Od 15 maja 1917 był komisarzem werbunkowym w Sosnowcu, a 18 czerwca odkomenderowany na Kurs Wyszkolenia w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Od 10 września 1917 uczestniczył w kursie Szkoły Oficerskiej w Bolechowie i Przemyślu. Po bitwie pod Rarańczą (15-16 lutego 1918) został i internowany przez Austriaków, a następnie wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. Zdemobilizowany w Trieście, wrócił 30 października 1918 do Lwowa.
Od 4 do 22 listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa jako komendant kompanii sztabowej II Odcinka. 20 stycznia 1919 został mianowany podporucznikiem. Dowodził plutonem w 39 pułku piechoty. Reklamowany z wojska przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej pracował jako referent, a następnie naczelnik kancelarii. 1 października 1919 został przeniesiony do rezerwy. 23 sierpnia 1920 zgłosił się do służby w 21 pułku piechoty i został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 kompanii. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.