Freedom House szybko zyskała opinię służby wyraźnie skuteczniejszej od dotychczasowych form transportu medycznego. Oprócz samego przewozu pacjentów ratownicy stosowali coraz szerszy zakres procedur medycznych już na miejscu zdarzenia i w drodze do szpitala. W 1974 roku funkcję dyrektorki medycznej objęła Nancy Caroline, która rozwijała dalsze szkolenie zespołu i współtworzyła program nauczania później wykorzystany przy federalnych standardach kształcenia paramedyków.
Konflikt z władzami i likwidacja Mimo sukcesów program mierzył się z niechęcią policji, problemami finansowymi i konfliktem z władzami miasta. Zamiast rozbudować Freedom House do skali całego miasta, administracja Pittsburgha i władze hrabstwa wolały stworzyć własny system ambulansów, oparty częściowo na rozwiązaniach wypracowanych przez Freedom House, lecz nie na samej organizacji. Po objęciu urzędu przez burmistrza Petera Flaherty'ego udział miasta w finansowaniu programu zmniejszono o połowę, a wraz z wygasaniem finansowania federalnego doprowadziło to do załamania modelu finansowego służby.