Dojrzały zarodziec dzieli się następnie na szereg komórek jednojądrowych (C, D), które po dojrzeniu tworzą jednowiciowe pływki. Wydostają się one na zewnątrz obumarłych komórek żywiciela przez otwór utworzony wcześniej przez rurkę infekcyjną i zakażają inne glony (F).
W rodzaju Amoeboaphelidium kilka ameb rośnie oddzielnie w zakażonym glonie, ale później łączy się w komórkę wielojądrową, tworząc pojedyncze plazmodium w każdej zakażonej komórce. Czasami z zarodni uwalniane są jednocześnie gigantyczne, wielojądrowe ameby wraz z amebami jednojądrowymi (E, G, H). Pochodzenie tych gigantycznych ameb nie jest jasne, ale mogą one powstawać wskutek niepełnych podziałów dojrzałego plazmodium. W hodowli większość tych gigantycznych ameb obumierała po krótkim okresie aktywności.
Systematyka Typ Aphelidiomycota utworzyli w 2018 r. Tedersoo, Sánch.-Ram., Kõljalg, M. Bahram, M. Döring, Schigel, T.W. May, M. Ryberg i Abarenkov. Typem nomenklatorycznym jest rodzaj Aphelidium Zopf 1885, który jednak później okazał się pierwotniakiem. W klasyfikacji według Species Fungorum Aphelidiomycota zaliczane są do grzybów (Fungi), w innych klasyfikacjach tworzą grupę Aphelida na pograniczu między grzybami a pierwotniakami. W klasyfikacji Species Fungorum Aphelidiomycota to takson monotypowy. W 2026 r.