Zafascynowany ideami lewicowymi od 1931 był związany z grupą artystyczną Oblik (Branko Popović, Petar Dobrović, Jovan Bijelić, Sava Šumanović, Veljko Stanojević, Milo Milunović) i wystawiał swoje prace wraz z artystami tej grupy. W latach 1935-1937 pracownia artysty mieściła się na poddaszu szkoły w dzielnicy Vračar. Coraz częściej tematem jego obrazów stawało się życie codzienne robotników. W 1934 udał się wraz z żoną w podróż po kraju, aby zebrać materiały dla swojej pracy. Odwiedził górników z kopalni w Borze i robotników pracujących w Zaječarze. Efektem podróży była seria grafik pod wspólnym tytułem Krvavo zlato, przedstawiających sceny z życia górników.
W 1936, po wybuchu wojny domowej w Hiszpanii, Andrejević Kun wyjechał wraz z żoną najpierw do Paryża, a stamtąd nielegalnie przedostał się do Hiszpanii. Tam przeszedł szkolenie wojskowe i wraz z batalionem Đuro Đaković trafił na front w rejonie Albacete. W przerwach pomiędzy walkami, wykonywał rysunki, dokumentujące wojnę. Z czasem trafił do sztabu 129 Brygady Międzynarodowej, gdzie zajmował się działalnością kulturalną. W 1938 ponownie w sposób nielegalny powrócił do Francji, a stamtąd do Belgradu. Tam też próbował wydać serię grafik dokumentujących wojnę w Hiszpanii, ale po ich opublikowaniu został aresztowany i osadzony w więzieniu Glavnjača.