Samo pojęcie stylu surowego oraz jego zastosowanie do rzeźby greckiej zostało rozwinięte w środowisku archeologów klasycznych na początku XX wieku. Szczególną rolę w jego badaniu i systematyzacji odegrali badacze niemieccy, w tym Adolf Furtwängler oraz Ernst Langlotz, którzy przyczynili się do uporządkowania chronologii oraz cech stylistycznych rzeźby wczesnoklasycznej.
W toku dalszych badań styl surowy został uznany za istotną fazę rozwojową sztuki greckiej, stanowiącą pomost między konwencjonalnością okresu archaicznego a dojrzałym klasycyzmem V wieku p.n.e. Jego identyfikacja i opis stały się trwałym elementem periodyzacji sztuki starożytnej.
Przypisy
Kategoria:Rzeźba starożytnej Grecji