Po wyzwoleniu, na UJ studiował filozofię ścisłą i fizykę. Od 1945 r. pracował jako asystent wolontariusz w Katedrze Filozofii UJ. W 1948 r. uzyskał absolutorium z filozofii ścisłej i skoncentrował się na studiach z fizyki oraz podjął pracę w II Katedrze Fizyki Wydziału Górniczego Akademii Górniczej. Związany z AGH przeszedł w niej wszystkie szczeble kariery zawodowej od młodszego asystenta do profesora. W 1950 r. uzyskał dyplom magistra fizyki, na podstawie pracy na temat składowej poziomej promieniowania kosmicznego. W 1960 r. na Uniwersytecie Łódzkim uzyskał stopień doktora na podstawie pracy pt. Stosunek składowej elektronowo-fotonowej do składowej przenikliwej promieniowania kosmicznego na poziomie morza na wysokościach górskich (promotor: prof. Marian Mięsowicz). W 1960 r. odbył czteromiesięczny staż w Uniwersytecie im. M. Łomonosowa w Moskwie. W 1967 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie przedstawionej rozprawy pt. Oddziaływania pomiędzy magnetycznymi momentami atomowymi. Po habilitacji został mianowany docentem oraz zorganizował i został pierwszym kierownikiem Zakładu Fizyki Fazy Skondensowanej, którym kierował do 1994 r. W latach 1971–1974 był też wicedyrektorem ds. dydaktycznych Międzyresortowego Instytutu Fizyki i Techniki Jądrowej.