nie skracaj czasu kolejnego pragnienia, gdyż marnowanie czasu jest obrzydliwością dla ducha...” 11. maksyma Ptahhotepa
Najstarszymi tekstami filozofii indyjskiej i hinduistycznej są Wedy. W rozwiniętej później w puranach wszechświat przechodzi przez powtarzające się cykle tworzenia, zniszczenia i odrodzenia, a każdy cykl trwa 4 320 000 000 lat. W tradycyjnych systemach religijnych, w tym w buddyzmie, pojawiały się również koncepcje cyklicznej kosmologii. Antyczni filozofowie greccy, w tym Parmenides i Heraklit, rozważali naturę czasu.
Inkowie uznawali przestrzeń i czas za jedną koncepcję, określaną w językach keczua i ajmara słowem pacha.
Już w starożytności pytania o przestrzeń i czas wiązano z ruchem, zmianą i strukturą kosmosu. W Timajosie Platon łączył czas z ruchem ciał niebieskich, a przestrzeń ujmował jako to, „w czym” rzeczy powstają i giną. Arystoteles w księdze IV Fizyki definiował czas jako liczbę ruchu według „przed” i „po”, a miejsce jako nieruchomą granicę ciała otaczającego.